وین همه شور و تنعم ؛
این آه زمین
داد هوا
روح غریب انسان در تو در توی دنیا فانی؛ مغروق. چرا روح غریب ؟ چرا مغروق؟
مگر دنیت دنیا به آدمی نرسیده است ؟ پس چرا اینچنین تمسک جویه اوییم.
مگر معرفت روح نیافته ایم که بر طبل بقاء می زنیم.
مگر بقاء را مکشوف کرده ایم که روح را اینچنین به تسخیر آن در آورده ایم.
مگر قدرت تسخیر را از برای خود می دانیم که مخلوق را فرمان می دهیم.
مگر فرمان را مختص فرمانبردار نمی دانیم که صانع را فراموش کرده ایم.
مگر مصنوع آنچنان قدری دارد که بر خود طرح عدم تنزل ارائه دهد.
ادامه دارد....
